Home

 

 

Je zag het al helemaal voor je toen je kind naar de middelbare school ging. Gezellig samen een prachtig uitgewerkte planning maken, helpen met huiswerk en af en toe een toets overhoren. In ieder geval het eerste jaar, want je was ervan overtuigd dat je puberkind zijn huiswerk, dankzij jouw liefdevolle begeleiding, daarna zelfstandig zou doen.

Helaas, de realiteit blijkt iets anders te zijn. Je dagen zijn gevuld met gedoe over schoolwerk (ja, ook in het weekend). De gesprekken tussen jou en je puber gaan alleen nog maar over school en de cijfers. Je weet niet 't nu echt niet meer en er moet nu iets gebeuren!

Herken je dit?

*Je ziet je puber worstelen met z’n huiswerk. Je zou hem graag willen helpen, maar hij neemt niks van je aan. Hij lijkt je niet eens te horen door de oortjes die continue ingeplugd zijn.

*Je vriendinnen zeggen dat je je puber helemaal los moet laten. Maar hoe dan? Je laat hem toch niet vallen? Dan doet hij helemaal niks meer, worden de cijfers nog slechter. En wat dan…..?

*Je hebt een puber die kampioen is in het uitstellen van z’n huiswerk. Vrienden, gamen, voetballen; het gaat allemaal voor. En alles wat met school te maken heeft, doet hij op het laatste moment. Met het leren van een toets start hij de avond van tevoren en huiswerk maken doet hij vaak helemaal niet. Hoe kan het toch dat jouw kind zo’n trage startmotor heeft terwijl jij zo van het plannen bent? Zo heb je hem niet opgevoed.

*Je staat voor het keukenraam en ziet je dochter het pad op fietsen. Haar gezicht staat op standje ongelukkig. Ze heeft weer een onvoldoende gehaald voor dat rot vak en ziet het nu helemaal niet meer zitten. Je zet een pot thee en gaat er eens lekker voor zitten. Ze kan wel wat aanmoediging gebruiken. Gelukkig komt ze wel aan tafel zitten en drinkt zwijgend haar thee op. Daarna loopt ze langzaam de trap op en blijf jij met een knoop in je maag zitten.

*Het is half elf, je hebt net de vaatwasser aangezet en je staat op het punt naar bed te gaan. Je puber laat nog even zijn gezicht zien en vraagt of je hem wil overhoren. Hij bakt er niks van. De stemming slaat om. Stampvoetend gaat hij naar boven. Je hoort hem nog net “Welterusten” roepen. Ja…dat zal wel lukken.

Hoe nu verder?

Je bent de strijd over school meer dan zat. Je bent radeloos, moe en de relatie met je puber wordt er niet beter op. Hoe lang is het geleden dat jullie samen gelachen hebben? Iedere dag weer gedoe. En wát als je nu niks doet? Zakt hij af naar een lager schoolniveau en gaat hij dan alsnog met allemaal onvoldoendes het examen in? En is je dochter er straks echt van overtuigd dat ze het gewoon niet kan en zit zij straks zonder diploma achter de kassa? Er moet nu iets gebeuren!